dinsdag, juli 29, 2014

Dag 133 'Vooraf speculeren'.


Vandaag had ik een eerste kennismaking met een vrouw die ik niet eerder live heb ontmoet. In het verleden had ik wel eens verwachtingen over het verloop van een eerste ontmoeting met een vrouw. Er gingen dan gedachten door mijn hoofd. Zoals: 'zal ze mij aardig vinden'. 'Zal ze mijn mening delen'. 'Zal ze denken dat ik er mag zijn'. Ik realiseer me dat uit mijn gedachtenwirwar ik angst voor afwijzing en onzekerheid bevestig. De ontmoeting vandaag heb ik zonder verwachting vooraf als 'Cool in Hier' ervaren.

Zodra ik merk dat ik door een verwachting gedirigeerd als in hier reageer zal ik doorademen. Van mijn buddy heb ik hierop de volgende feedback ontvangen. "Ja precies, da's van vitaal belang adem toepassen-- als je niet snel genoeg bent in één adem om dat punt te vangen en tot Zelfeerlijkheid te komen, verkleeft het-- en je heb alleen één adem waarbinnen het te vangen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte zal ze denken dat ik er mag zijn. Ik realiseer me dat ik een ander verantwoordelijk maak voor mijn wel-zijn. Ik stel mezelf ten doel dat ik bij een verwachting die ik aan een ander kleef zal doorademen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik situaties in het verleden tijdens een eerste ontmoeting vanuit een negatieve verwachting aan goedkeuring krijgen van een ander vaak niet ben aangegaan. 

Ik realisser me dat ik in mijn aannames die als in mezelf negatief geladen energie genereert waardoor ik meer moeheid en fysieke klachten ervaar. Ik realiseer me dat het van vitaalbelang is om woorden door middel van zelfvergeving en zelfcorrecties te ontdoen van deze lading. Uit voorzorg en controle op een ontsteking heb ik een bloedmonster laten afnemen na overleg en op aanraden van mijn huisarts.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vaak als in negatieve woorden vooraf betekenis gaf aan een ontmoeting met een vrouw. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vooraf anticipeer als in mijn verwachting op het gedrag van een vrouw waaraan ik vaak onbewust dominantie waarop ik afwijzing als in haar gedrag heb verwacht. Ik realiseer me dat ik door deze aanames ook onzeker en wantrouwend werd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik onoprecht vanuit de aanname afwijzing wantrouwend werd en me heb teruggetrokken en fysieke klachten heb ontwikkelt dat ik als check door dit bloedonderzoek wel wil uitsluiten. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vervolgens deze woorden vaak heb ingeslikt deze negatieve lading versterkt. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vanuit deze negativiteit die aan woorden als in mijn gedachten kleeft ik mezelf vergeef dat ik vanuit dit innerlijk gewaarzijn anderen vanuit deze verwachting heb bejegend. 

Omdat ik me realiseer dat Leven Gewaarzijn vrij is van vooraf interpretaties die als reacties uit observaties binnen mezelf al actief waren en me realiseer dat Leven Gewaarzijn als in Hier neutraal is zoals in eenheid en gelijkheid voor alle Leven als in iedere ademhaling neutraal is zal ik zelfeerlijk doorademen omdat ik me realiseer dat dit voor eenheid en gelijk Leven van vitaal belang is. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik zal doorademen als in woorden speculeren die negativiteit genereren. Ik realisser me dat dit de negatieve lading binnen mijn innerlijk gewarzijn versterkt waardoor deze negatieve lading als in mezelf aanvaard en toegestaan en aanvaard meer negativiteit creëert en daardoor meer ongelijkheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn negativiteit op een ander heb geplakt en de ander verantwoordelijk maak voor hetgeen in mezelf als negatief actief werd. Ik realiseer me dat wanneer ik dit punt als in anderen in mezelf signaleer, Ik stop en dooradem. Ik realiseer me dat dit van vitaal belang is en dat ik op dit punt doorademen zal blijven toepassen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik i contact met mensen die me na staan in dit negativiteit punt als reactie op de ander ik alerter wil zijn en eerder wil signaleren om door middel van doorademen te voorkomen dat negativiteit actief kan zijn. 

Ik stel mezelf ten doel dat ik vanuit overeenkomst oprecht met een vrouw een relatie wil aangaan en wil onderzoeken. Als vervolg op onze ontmoeting van vandaag wil ik graag aan ons contact vervolg geven en een vervolgafspraak plannen waarin we onze overeenkomst in overleg en oprecht kunnen onderzoeken. Ik realiseer me dat door oprecht uitspreken ik vanuit Zelfoprecht anderen bejegen en merk dat anderen meer vanuit oprechtheid in mijn aanwezigheid hun verhaal met mij willen delen. Daar ben ik dankbaar voor.


maandag, juli 28, 2014

Dag 132 Daadwerkelijk Zelfhonest wandelen!

Discretie mind...
Zelfoprecht zijn betekent dat ik me in mijn zelfonderzoek richt op datgene wat ik in mezelf beleef en waarneem. Mijn mind beleving als in gedachten in reactie op anderen waardoor ik datgene ervaar wat ik als in mezelf aanvaard en toegestaan heb. Mijn innerlijk gewaarzijn wat ik oprecht beschrijf. Zelfoprechtheid komt dus niet van de mind. Oprechtheid spreekt vanuit de mind - zoals ik al schreef in gedachten, emoties of gevoelens. ZELFoprechtheid is wanneer je JOU uitspreekt. We zijn in het proces van het beseffen wat zelfoprechtheid is, daarom: 'spreek' in je schrijven 'oprecht uit wat er is' en daardoor zul je ontdekken wat zelfoprechtheid voor jou als jou, is. In mijn blog van dag 131 beschrijf ik discretie. In wezen maak ik een afspraak die dus weer mind wordt. Omdat ik aan datgene wat besproken is een herinnering koppel. Deze informatie kan mij in een vergelijkbare volgende gebeurtenis automatisch doen denken dat hetgeen ik als informatie heb opgeslagen actueel is. Volgens de mind en het ego is dit het geval. 

Een gedachte is dus altijd een herinnering. Een Dejavú uit het verleden die mij afscheidt van dit hier. Vanuit Zelfoprechtheid bezien is dit feit van toen als in hier een leugen die in mijn Dejavú construct aan afwijzing als reactie op een glimlach van een ander kan zijn waardoor ik in reacties op lachen als ik mijn kwetsbaarheid laat zien en dit risico daadwerkelijk wandel kans maak dat ik dus dissocieër. Maf hé. Deze informatie is gelinkt aan een ervaring die echt gebeurt is waardoor het vanzelfsprekend een automatische reactie wordt die vaak onbewust op-plopt in als reactie op een gebeurtenis nu. 

De glimlach vormt dus de aanleiding van mijn reactie nu. In relatie met anderen wordt deze zichtbaar. Iedere automatische reactie heeft dus een oorzaak. Die als conditionering als patroon in reactie op de glimlach ergens actief is geworden. In mijn beleving toont een glimlach mij afwijzing. De lol van Paradoxaal hé! Paradox impliceert dat lachen niet past bij afwijzing. Omdat over het algemeen gezien lachen gelinkt wordt aan plezier en ontspanning. Ik weet dat ook dit wat ik beschrijf een veronderstelling en aanname is. Een schijnbare tegenstrijdigheid die blijkt uit mijn automatische aanname. 

Zoals mensen die hun armen over elkaar slaan zich afsluiten en zich beschermen tegen veel prikkels en deze prikkels negatieve betekenis geven. Als algemeen aanvaard door een groep mensen verwoord als in een interventie bijvoorbeeld. Conclusie conform de waargenomen signalen dit dus deze waarheid is. Ook zo'n fabeltje waaraan allerlei theoriën zijn gekoppeld. Met de armen over elkaar geslagen zitten is lekker comfortabel. Toch? Iedere invulling die ik als uit mezelf verbind aan het gedrag van een ander, het met de armen over elkaar geslagen zitten, is van mezelf en zegt uiteindelijk niets over de bewuste handeling van de ander. 

Wat ook zichtbaar wordt in mijn reactie is dat er een behoefte achter schuilt. De persoon sluit zich af. De persoon ervaart veel negatieve prikkels. Die mij verhinderen om effectief als in hier te zijn. Presentie. Door echter met aandacht naar mijn aaname te kijken zie ik dat ik in bezit genomen ben door iets dat in mezelf actief aanwezig als aanname. Die in het contact met anderen als in mijn reacties zichtbaar wordt. De inhoud van mezelf die mij bestuurt zolang ik hiervan onbewust ben.

Mijn reactie is gerelateerd aan eerdere ervaringen. Zoals mijn reactie op de lach waarin mijn behoefte aan gezien willen worden ondergeschikt is. Met als doel begrip dat ik er mag zijn. Deze bevestiging wil ik van degene krijgen die lacht. Omdat ik erkenning vraag en op de lach mezelf afwijs ben ik afgescheiden van mijn behoefte extern erkenning vragen. In het delen van mijn onduidelijkheid die onstaat omdat ik mijn vraag in woorden om erkenning inslik. Hierop ontstaat irritatie. 

Dus ik stel mezelf ten doel dat ik op onduidelijkheid de ander met respect zal bevragen is een nieuw en concreet doel dat door dit schrijfproces concreet vertaald als daad: duidelijk in de groep mijn onduidelijkheid als in mezelf actief uitspreken waardoor ik mijn wooden niet inslik en irritatie vermijd. Hierdoor nemen mijn fysieke klachten af waardoor ik minder moe zal zijn. 

Wat ik me vaak realiseer is dat mensen in mijn omgeving een vraag opwerpen waarop zij antwoord verwachten.Er vind geen uitwisseling plaats. Mensen doen uitspraken waarvan ik denk wat bedoel je nu eigenlijk concreet? Mijn onduidelijkheid wordt hierin ook zichtbaar. Want ik maak de vraag van een ander als in mezelf verantwoordelijk onduidelijk. Dus mijn vraag: wat bedoelt U?



zondag, juli 27, 2014

Dag 131 Discretie zichtbaar gemaakt.

Oprecht en discreet
Vandaag reflecteer ik op het punt dat Ik me realiseer dat ik me vaak aanpas aan anderen. Ik doe dit om kritiek en afwijzing te voorkomen. In het verleden overschreeuwde ik mezelf met typetjes. Lacherig doen waardoor ik me in feite ondergeschikt maak aan mijn Zelfoprecht Leven Gewaarzijn. Om effectief te zijn wil ik mijn woorden als in hier door het moment zelf laten bepalen. Ik stel mezelf ten doel dat ik de woorden van anderen ervaar zoals woorden van steun bedoelt zijn, bedoelt als oprechte steun. Kort geleden had ik een vertrouwelijk gesprek dat wederzijds oprecht was . Vanwege het vertrouwelijk karakter laat ik het hierbij.

In het verleden ging ik op consult bij een psycholoog. Vanuit mijn dossier begon hij en toonde mij een diagnose. Die was opgesteld door een andere hulpverlener. Ik was hiervan niet op de hoogte gebracht. In mij reactie verbaasd en boos. Zonder dat ik het wist was dit stigma binnen mijn dossier een eigen leven gaan leiden. Later binnen groepsgesprekken waar hulpverleners bij betrokken zijn die inzage hebben in mijn dossier ben ik automatisch wantrouwend. In mezelf leeft dan de vraag ofdat deze mensen mij zien en benaderen voorbij aan dit stigma. Ze zeggen van wel. Als er dan gelachen wordt door een van hen ontstaat erin mezelf twijfel. Alvorens ik dicht klap wil ik doorademen. 

Wanneer ik merk dat ik mezelf negatief evalueer en mezelf betwijfel, Ik stop en adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf in een positie plaats waarin ik me ondergeschikt maak aan mezelf doordat ik me vergelijk met anderen die ik beter acht. Ik verhinder me door mijn denkwijze om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben te zijn.

Ik stel mezelf ten doel dat ik de discrete woorden van anderen ervaar zoals discrete woorden van steun bedoelt zijn. Als steun ervaar waaruit nabijheid onstaat omdat ik iets van mezelf laat zien. Door mijn oprechte openheid neem ik ook risico. Door deze houding als zelfexpressie wandel ik het commitment dat eenheid en gelijkheid in zich meedraagt. Waarin ik discreet deel wat mij bezig houdt met respect voor mezelf en de ander.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf heb verhinder om effectief als in hier oprecht mijn woorden te delen. Ik realiseer me dat ik hierdoor vaak heb afgezonderd van leuke activiteiten en mensen op afstand heb gehouden door mijn reacties.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in mijn mind reacties herinneringen als observatie in afscheiding van dit moment leef. Ik realiseer me dat ik op de automatische piloot verzuim om als in Hier aanwezig effectief te zijn omdat ik mezelf verhinder spontaan en onbevangen zonder oordeel door de stad te wandelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat door de stad lopen een risico gebeurtenis impliceert waarin ik als onnozel kind uitgelachen wordt. Ik realiseer me dat ik dit patroon als kind heb ontwikkelt waaraan ik het woord onnozel verbind omdat anderen op mijn kwetsbaarheid en angst voor afwijzing begonnen te lachen.  Ik setl mezelf ten doel dat ik deze ervaring blijf bespreken zolang deze actief als in reactie zichtbaar wordt. Alvorens in reactie te gaan ga ik eerst de dooradem techniek toepassen. Ik realisser me ook door dit punt wel te wandelen er recent tijdens een groepsgesprek zonder lachen naar mij werd geluistert. Hierdoor voel ik mezelf als in mezelf gezien en gehoord op mijn risicovolle bijdrage. Omdat ik me conformeer aan het groepsproces leven ik een betrouwbare bijdrage aan mijn commitment en zelfcorrecties.


zaterdag, juli 26, 2014

Dag 130 Mijn conflictsysteem.


Thoughts
Besturingssysteem binnen
mijn Zelfoprecht.
Binnen deze blog beschrijf ik mijn realiteit die ik uit observatie in mezelf heb aanvaard en toegestaan in de vorm van gedachten binnen mijn oorspronkelijk Zelfoprecht Leven Gewaarzijn. Deze aanname veroorzaakt conflict binnen mijn oorspronkelijk en onvergankelijk Zelfoprecht zelf. 

Deel 1 Zelfvergeving Vrouwelijk Ego en Moeder Matrix systeem. 
Het vrouwelijk ego wordt ingesloten in het systeem van de moedermatrix, omdat het vrouwelijk ego het fundament is waarop het systeem van de moedermatrix is gebaseerd. We stellen voor, dat mannen ook zelfvergeving toepassen voor het loslaten van het vrouwelijk ego en het systeem van de moedermatrix in het onderbewustzijn en het onbewustzijn, omdat deze vergeving en die van het mannelijk ego op beiden van toepassing zijn, zowel mannen als vrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan dat ik altijd gelijk wil, moet en zal hebben. 

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan in een verlammende angst te leven om misschien 'fout' te zitten of een vergissing te maken – ik moet en zal dus altijd 'gelijk' hebben. Gelijk ten aanzien van de informatie die als energieën in mezelf actief wordt. De kern van mijn kind zijn is afhankelijkheid en verantwoordelijkheid. 

Ik realiseer me dat ik met de vraag speel wanneer moet ik verantwoordelijkheid tonen, wanneer een gezonde afhankelijkheid, wanneer moet ik in verzet komen tegen de groep en wanneer het gemeenschapsleven omarmen. Rond het zevende leer ik wat verantwoordelijk zijn betekent. Rond deze leeftijd had ik mijn ervaring met de juf van de lagere school. Ik was afhankelijk van de instructies van thuis waaraan ik me conformeer. In wezen werd er gecommuniceerd pas je aan aan de volwassenen en voorkom onvrede. Want de gedachte leeft bij mijn moeder 'hoe zal de omgeving reageren'. Mijn moeder heeft dit recent uitgesproken. Je deed dat voor de buren en de klanten. Zodat het plaatje er vredig en gelukkig uitzag. Naar buiten toe. Zo dacht zij. Innerlijk werd ze verteerd door een schuldgevoel en spijt van de keuzes die ze heeft gemaakt ten aanzien van haar leven. Zij volgde de instructies op van haar vader en moeder. Instructies waaruit door anderen -haar ouders- typetjes en gedragregels ontstaan, naast de al bestaande opvattingen en regels binnen de maatschappij en cultuur cq sub-cultuur waarbinnen zij net na de tweede wereldoorlog opgroeiden.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te existeren in een zelfgedefinieerde categorie van de mind als polariteitenconflict en conflict tussen 'goed' en 'verkeerd'. Ik realiseer me dat door dit conflict mijn zicht op eenheid en gelijk zijn vervaagd. Er weer heen terug gaan levert een onzekerheid op. Alsof de schillen die zichtbaar worden als deel aspecten ook bekende bescherming bieden.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan mezelf te definiëren als onnozel en onnozel angstig kind in plaats van mezelf vanbinnen uit te drukken als eenheid en gelijkheid van het leven – de expressie van zuiverheid van mij als leven – ongedefinieerd door aanduidingen als vrouw en vrouwelijk. Ik realiseer me dat mijn aanpassing aan de woorden die ik als in mezelf aanvaard heb en toegestaan mij weerhouden om deze zuiverheid als in eenheid en gelijk daadwerkelijk te Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan om altijd gelijk te willen, moeten en zullen hebben met betrekking tot wijsheid, inzicht, kennis en informatie die ik door 'levenservaring' heb opgedaan en heb verkregen uit de vrouwenfamilie, die mij is voorgegaan. 

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te geloven dat, omdat ik eenvoudig ouder ben, 'verder ben gevorderd' in levenservaring en veel 'kennis, informatie en wijsheid' heb vergaard, 'ik daarom alles weet' en het verschil ken tussen goed en kwaad en dit dan ook zal doorgeven aan de volgende generatie. Ik realiseer me dat er zijn betekent zonder oordeel zijn over anderen enkel als nabijheid aanwezig zijn en aanraken wat als inzelf aanvaard en toegestaan is zichtbaar te maken. Mijn advies aan een ander als in mijn mind construct dat niet als bindend als advies gedeeld mag worden. Een ander dient zijn deel zelf zichtbaar te maken. De nabijheid fungeert als middel om dit te bewerkstelligen als e ander dit toestaat zoals dit als in reactie als in zichzelf zichtbaar gecommuniceerd wordt. Ik mag wel desgevraagd voorbeelden aanreiken hoe ik als rol = hlpvrager bij de uitkeringsinstantie dit ervaren heb als steun en vanuit begrip dat hulpvragen risico nemen is. In risico nemen woont ook afwijzing volgt op afhankelijk zijn van een ander en daardoor kritiek.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan dat 'ik alles weet' en omdat ik alles weet, ben ik in staat 'de kennis, die ik heb, door te geven' aan de volgende generatie. Ik realiseer me dat alles wat ik weet gedateerd is. Verlopen informatie die in de kern dood is. Als in hier belasting vormt die de realiteit misvormt door denkbeelden aan herinneringen die als in hier niet relevant binnen de context waarbinnen ze ooit als aanleiding uit observatie actief werd.

Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en toegestaan te realiseren, dat dit 'ik weet alles' een eendimensionale opvatting is en niet afkomstig is uit de expressie van mezelf vanbinnen in eerlijkheid met mezelf als eenheid en gelijkheid met het leven als alles als één en gelijk. Ik weet alles zoals ik alles als interpretatie criteria binnen een context door mijn observatie heb vorm gegeven.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan een gevoel van 'kracht' en 'macht' te ontlenen aan het kenbaar maken van mijn 'standpunt' als 'mijn opinie', wat mijn ego oplaadt. Ik denek hier aan comfortzone misvormer, waarin in mijn zuiverheid afvalligheid van een ander ik heb aanvaard en toegestaan. De shit en frustratie van een ander als voorbeeld heb gekopieerd. Binnen de zuiverheid van mijn Zelfoprecht als Leven Gewaarzijn aspecten heb geplaatst van al gefrustreerde ouders. Omdat ik nog onwetend was werd ik door het voorval op de lagere school bewust van mijn verantwoordelijkheid die totaal niet bij me paste. Door deze aspecten te beschrijven neem ik verantwoordelijkheid en pas vergeving toe. Ik was afhankelijk van informatie dat ik als besturingssysteem heb gekopieerd. Ik realiseerde me wel dat dit onjuist was. In wezen nam ik op dit moment een dubbelrol aan waarin liefde/haat – ambivalentie- beiden dualisme in een en het zelfde moment ervaren. Liefde als respect voor de regels van mijn ouders en haat dat ik mijn spontaniteit en onbevangenheid heb vervuild met informatie als uit gehoorzaamheid ontstaan – afhankelijkheid- die mij als vast genageld en passief naast de schooldeur dirigeerde.

Ik vergeef mezelf dat ik niet van mezelf heb aanvaard en toegestaan te realiseren, dat 'mijn opinie' en 'mijn gezichtspunt' zijn ontleend aan de mind volgens het patroon, waarin ik mezelf vanbinnen heb gevormd, geconformeerd en geconditioneerd in de vorm van een polariteitenconflict in de mind over de vraag wat is 'goed' en wat is 'verkeerd'. Dit conflict wordt gedirigeerd uit afhankelijkheid door autoriteit bepaald – door anderen- als in mezelf geïnterpreteerd binnen mijn Zelfoprecht. Ik bleef staan en werd passief. Ik maakte me afhankelijk van de informatie van anderen als richtlijn dat bekend werd als mijn besturingssysteem. Het systeem binnen mijn Zelfoprecht. Mijn eenheid en gelijk. Mijn Leven Gewaarzijn. Dit systeem wringt. 


Ik ervaar frictie en weerstand. Mijn Zelfoprecht hierbinnen genereert deze weerstand. Mijn Zelfoprecht die is als de zon. De zon is de zon en veranderd nooit van vorm en vormt als zodanig een richtpunt binnen mezelf die mijn ego systeem bevraagd en laat imploderen op de momenten dat hiertoe aanleiding is. Zoals in een crisis ik me bewust ben van mezelf. Ik ben gekregen informatie gaan leven binnen mijn Zelfoprecht. Ik maak me verantwoordelijk omdat ik weet dat ik dit zelf aanvaard heb. Mijn ouders hebben mij nooit opgedragen dat ik ongelukkig moet zijn. Zij deden hun best volgens de informatie binnen hun systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan mezelf in deze wereld te vormen, te conformeren en te conditioneren volgens het model van de vrouw en de vrouwelijke statuur en status vanbinnen op basis van het verenigd bewustzijnsveld om in deze wereld te 'overleven'. Ik zal dan ook de volgende generatie precies dezelfde overlevingsstrategie leren en voordoen, omdat 'ik van ze houd'. 

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan te 'denken' en te 'geloven', dat ik een grote hoeveelheid mensen (als schijnbare vrienden en vriendinnen) nodig heb en moet hebben, die het eens moeten zijn met 'mijn opvattingen' en 'mijn gezichtspunten' om op die manier mijn aanpassingen en conditioneringen van de mind in het conflict van wat is 'goed' en wat is 'verkeerd' te kunnen verzekeren en bevestigen. 

vrijdag, juli 25, 2014

Dag 129 Mezelf een moment in en als de adem schenken.

Kleur bekennen
Dat anderen ongevraagd mijn comfortzone betreden benoem ik zo omdat ik me lang heb aangepast, heb laten beinvloeden door de mening van anderen. Ik realiseer me dat ik dit deed om de goede vrede te bewaren en uit vriendelijkheid met als doel om kritiek te voorkomen. Ik realiseer me dat de enige manier voor zelfonderzoek is mezelf een moment in en als de adem geven. Waarin ik oprecht mijn mind onderzoek. Mijn mind gedachten als ik erin participeer als zelfexpressie emotie of gevoel mij mijn innerlijk gewaarzijn toont. Als boodschap die ik in me meedraag zoals in herinneringen vervat. Die als in reactie op een gebeurtenis of vanuit mijn onderbewuste als in woorden of als plaatje opploept. Emotie of gevoel is voorzien van energie die mijn innerlijk gewaarzijn kleurt. Ik realiseer me dat ik deze kleur op een gedachte plak. Ooit ontstaan als oorzaak toen die nu als trigger de aanleiding vormt die zichtbaar wordt als reactie op mijn omgeving. Zoals een kameleon kleur gebruikt als reflectie van zijn innerlijk gewaarzijn als zichtbare uiterlijke gewaarzijn reactie. 

Ik stel me ten doel dat ik me realiseer dat ik mijn grenzen en mijn integriteit heb bewaakt met de informatie die ik had en dat ik deze informatie zal herzien. Ik stel me ten doel dat ik mijn stem laat horen omdat ik ook merk dat eenheid en gelijkheid realiseren voor alle Leven niet ligt in mijn herinneringen maar wel grijpbaar is als functie voor herdefiniëring. Ik stel mezelf ten doel dat ik oprecht mijn stem laat horen die gericht is op de realisatie van een Leven Gewaarzijn realiseren voor alle Leven als in éénheid gelijk. Ik stel mezelf ten doel dat ik eerst reflecteer op mijn automatische gedachten in woorden of in beelden alvorens ik mijn woorden uitspreek. Ik maak hierbij gebruik van de tools die Desteni mij aanreikt in de gratis DIP Light cursus.

Ik realiseer me dat mijn gedachten iets van mij onthullen en wat zij tonen aanzienlijk gedetailleerd een gemanifesteerd deel van mezelf reflecteert waarvan ik mezelf heb afgescheiden. Maar wat betekent het om hier te blijven? 

Ik begrijp dat ik nooit werkelijk Hier ben geweest. Ik heb in rondjes gelopen in mijn mind Daar. Ik heb mijn tijd doorgebracht Daar, wat mijn mind is. Ik ben niet totaal Hier geweest. Dat wat een gemanifesteerde expressie van mijn hele - zonder mind afscheiding - menselijk lichaam is als bestaan als alles als één als gelijk. Dus ademen helpt en ondersteunt me om Hier te blijven. Want het is noodzakelijk dat ik een fusie met mezelf in praktijk breng, om hier te zijn, wat uiteindelijk een natuurlijke expressie van Zelf - als in een staat als één en als gelijk - zal worden. Zoals met alles moest ik ergens beginnen, HIER, met ademen. Als er een gedachte opkomt, één gedachte komt op, de mind gaat erg langzaam, wat wil zeggen dat gedachten eigenlijk erg langzaam bewegen - als ik mezelf maar een moment in en als de adem zou geven. 

Dus als een gedachte opkomt, in het ademen, adem natuurlijk maar wees gewaar van je ademhaling hier met jezelf. Kijk nu naar deze gedachte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vanuit mijn automatische piloot reacties als een robot ben gaan bewegen. Ik stel mezelf ten doel dat ik als Daar zal doorademen om eenheid als in Hier oprecht te bewerkstelligen. Vandaaruit zal ik op mijn automatische reacties zelfvergeving en zelfcorrecties toepassen met als doel deze daadwerkelijk als in Hier, als Leven Gewaarzijn te lopen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat er een doel in de toekomst ergens ligt waaraan ik dien te voldoen. Ik realiseer me dat ik hierdoor als in Daar afgescheiden ben van als in één en gelijk. Ik realiseer me dat een gedachte een deel van een patroon is. Als ik me dit punt realiseer ik zal doorademen. Ik stel mezelf ten doel om bewust door te ademen en mijn mind te beschrijven. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat als in een patroon gedirigeerd andere mensen bejegend heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik een neutrale gewaarwording zoals als inéénheid en gelijk aan alle Leven Gewaarzijn is heb gelabeld met mijn interpretatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn observatie reacties als in mezelf aanvaard en toegestaan genereert en dat ik vanuit herinnering een huidige situatie herinterpreteer.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de woorden die ik denk negatief evalueer. Ik realiseer me dat door negatief mijn gedachten te evalueren ik mezelf verhinder om effectief te zijn. Ik stel mezelf ten doel dat ik mijn gedachten observeer en zal door ademen. Ik realiseer me dat ik mijn innerlijk gewaarzijn als negatief geladen als uiterlijk gewaarzijn deel met mijn omgeving waardoor ik hen op afstand hou en vanuit mijn innerlijk gewaarzijn beinvloedt.
Ik vergeef mezelf toegstaan en aanvaard te hebben de woorden die ik denk te zien als waarheid alvorens deze onderzocht en ervaren te hebben. Wanneer ik mijn  waarheid als gedachten ervaar ik dooradem. Ik stel mezelf ten doel dat ik op mijn gedachten de dooradem techniek vaker zal toepassen. ik stel mezelf ten doel deze techniek bij iedere gedachten toe te passen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat een interventie de kwaliteit van mijn leven kon bepalen. Ik realiseer me door een label dit label te gaan leven.
Ik vergeef mezelf toegstaan en aanvaard te hebben dat de waarheid van een ander ook gekregen waarheid kan zijn en dat die ander wellicht nog onwetend kan zijn en ik dit veroordeel.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben oordelen vanuit onwetendheid vanuit de interpretatie aan een gedachte die me als in hier afgescheiden door een herinnering verhinderd om effectief vanuit éénheid en gelijk fusie te participeren als Leven Gewaarzijn.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik aspecten van een herinnering uit een gedachte ontstaan in mezelf positief en negatief afkeur of goedkeur.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik anderen bejegen vanuit mijn interpreatatie goedkeuring afkeuring.

Ik vergeef emzelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn gedachten kleur vanuit dualiteit goed/fout zwart/wit en iemand enkel als uit een dualiteitsaspect ontstaan bejegen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de discipline dat ik MOET voldoen aan een norm die ik me heb aangeleerd ter bescherming mij waakzaam en alert maakt waardoor ik mensen afstoot.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik aan discipline perfectionisme koppel om discipline als in perfectie volgens mijn doel te realiseren.

Ik vergeef emzelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik hieruit het typetje veeleisendheid als maatstaaf blauwdruk over anderen leg als beoordelingsformat waaraan ik hen afmeet en beoordeel. Omdat ik me dit realiseer heb ik hierop vergeving toegepast.

Ik vergeef emzelf toegestaan en aanvaard te hebben de woorden die refereren aan perfectie zoals kleding, kapsels, auto's - met name waaraan spullen en dingen dienen te voldoen. Ik realiseer me dat ik deze woorden heb overgenomen van het wereldbeeld perfectie die ik letterlijk heb gekopieërd van anderen.

Ik vergeef emzelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik me onwetend nog als ding heb voortbewogen in contact met mijn omgeving. Ik realiseer me dat ik wel vaker aanspreekbaar was op mijn gedrag. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik bedoelingen wantrouw op waarde. Wat anderen mij reflecteren heb ik als in mezelf toegestaan en aanvaard. 

Easy toch.....

donderdag, juli 24, 2014

Dag 128 Afstand ervaren nabijheid willen.


Wanneer ik afstand ervaar en nabijheid wens en vervolgens op nabijheid angst ervaar, Ik stop en adem. Ik realiseer me dat ik later mijn gedachten zal beschrijven. Ik stel me ten doel dat ik risico zal nemen als ik mijn kwetsbaarheid bespreek omdat ik emotionele afwijzing verwacht bijvoorbeeld als ik moet huilen. Risico's wandelen en aangaan vraagt om moed en durf. Ik realiseer me ook dat ik mezelf vaak als onnozel heb ervaren omdat ik heb vermeden om de juiste antwoorden op mijn vragen toe te passen. Door veel oefening ben ik uiteindelijk exposure gaan wandelen.

Ik realiseer me dat nabijheid een beleving geeft die ik als onvoorspelbaar ervaar. Ik realiseer me dat ik nabijheid link aan wantrouwen en de gedachte dit contact gaat toch wel over, de persoon gaat straks toch weer weg want mijn behoeften zijn van ondergeschikt belang. Door afstand te ervaren realiseer ik me dat ik nabijheid wil ervaren en wens in de vorm van veiligheid en zekerheid. De interactie tussen afstand en nabijheid ervaren maakt mij onzeker. Hierdoor werd mijn emotionele kwetsbaarheid zichtbaar in de vorm van verdriet. 

Doordat ik een relatie kreeg moest ik durven vertrouwen op nabijheid. Dit durfde ik niet en op het moment dat ik inzicht kreeg in dit emotionele aspect werd de relatie verbroken. Ik was bedroefd en vond deze breuk vreselijk. Na een dag was ik hiervan opgeknapt omdat ik me realiseerde dat ik verdriet had ervaren waardoor andere lagen zichtbaar werden. Me bedreigd voelen omdat mensen ongevraagd binnen mijn comfortzone komen. Mijn comfortzone werd hierdoor zichtbaar. Binnen de interactie van afstand en nabijheid ervaren beweeg ik me momenteel. 

Gelukkig ontmoet ik door mijn keuzes en verantwoordelijkheidsgevoel begripvolle neefjes, nichtjes, broer, zus, schoonbroer, schoonzus en mijn moeder. Daarnaast de trainers, begeleiders, professionals, ervaringsdeskundigen, groepsleden, Destonians, vrienden en vriendinnen die me hierin op het emotionele spiegelen steun bieden in hun oprechtheid.    

 Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf onnozel noem. Ik realiseer me dat aan de andere kant van onnozel mijn oprechtheid aanwezig is. Ik stel mezelf ten doel om effectief te zijn, de gedachte onnozel die me verhinderd oprecht te zijn vervang voor open in openheid mijn kwetsbaarheid bespreken met respect voor het wereldbeeld van de ander.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf een buitenstaander noem.
Ik realiseer me dat ik graag alleen en ook onder mensen kan bewegen. Ik stel mezelf ten doel dat ik in groepsprocessen mijn aandeel zal leveren en daarin ook mijn grens zal aangeven.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf erkenning gaf met alcohol.
Ik realiseer me dat alcohol medicijn was voor me. Om de negatief geladen energie in mezelf te sussen. De angst voor kritiek en afwijzing. In wezen durfde ik mijn eigen zijn en kwetsbaarheid niet te tonen uit angst voor de afwijzende glimlach lach van een autoriteit die het wel beter zal weten en waaraan ik moet gehoorzamen. Ik stel mezelf ten doel om mijn behoeften en irritatie kenbaar te maken.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door alcohol te drinken de gedachte heb ontwikkelt dat ik dan niet onnozel ben en geen buitenstaander. Wanneer ik deze gedachten ervaar, Ik dooradem en later zelfvergeving zal toepassen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn kunstmatig en mechanisch denkbeeldig zijn ik anderen hiermee vanuit mijn afgescheiden typetje bejegend heb. Ik realiseer me juist door kwetsbaar te zijn in aanwezigheid van anderen dit aanraakt aan de kwetsbaarheid van anderen waardoor erkenning en nabijheid ontstaat die we ook wel verbondheid noemen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn woorden inslik. Ik realiseer me dat ik mijn bijdrage aan aanraking in het groepsproces en contact met anderen gerust mag delen. Ik stel mezelf ten doel dat ik risico neem om mijn kwetsbaarheid te tonen in de wetenschap dat hierop weer herstel volgt.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik anderen verantwoordelijkheid heb gemaakt voor mijn twijfels. Ik realiseer med at het woordje als verleden tijd impliceert en in hier negatief geladen energie genereert. Ik stel mezelf ten doel om door te ademen in contact met anderen als ik merk dat ik dissocieer en afscheiden ben door een gedachte, emotie of gevoel, als iets dat ergens in het verleden is ontstaan.
Ik stel me ten doel dat ik mijn ervaring wil inzetten om mensen met een hulpvraag steun te bieden. Zodat zij kunnen leren om de interactie tussen nabijheid en afstand te ervaren. 


- wordt vervolgd.....




woensdag, juli 23, 2014

Dag 127 Oprecht Afgewezen Beschrijven


Wanneer ik merk dat ik mijn gedachte 'ik ben bang voor kritiek opvolg', Ik stop en adem.Ik realiseer me dat ik in deze gedachte mezelf afwijs. Ik stel mezelf ten doel dat ik mijn afwijzing oprecht erken. Daardoor erken ik dat ik zelfbeheerst en spontaan wil zijn in een groepsgesprek.
Mijn reflectie op dit punt brengt me tot het volgend inzicht. Ik heb namelijk gemerkt dat ik in reactie op lacherige mensen die de leiding hebben in een groepsgesprek, dat ik door hen raakbaar ben waarop ik dichtklap en licht dissocieer. 
Omdat ik dus mijn woorden inslik onstaat er in mezelf negatief geladen energie waardoor ik fysieke klachten ontwikkel. Ik realiseer me dit punt. Omdat ik deze lading in mezelf ontwikkel ben me hierop gaan afzonderen. Maar omdat ik reflecteer op mijn eigen zelfcorrectie, en me dus Zelf heirvan bewust heb gemaakt door te schrijven, en me realiseer wat er gebeurt - heb ik contact opgenomen met deze persoon. 

In mijn eerdere zelfcorrectie had ik beschreven dat ik mijn behoeften in het moment Zelf kenbaar wil maken. Dit is dus niet gelukt. In het groepsproces ontwikkel ik weerstand waardoor ik de doorademen techniek niet adequaat kon toepassen. 

Ik heb dit puntmet desbetreffende persoon besproken tijdens een groepsgesprek. Ik heb hem ook verzocht of hij wil signaleren dat als hij bemerkt dat ik me even terugtrek hier aandacht aan wil schenken. In wezen vraag ik of hij mij wil assisteren.

Nadat ik mijn punt heb besproken was hiervoor begrip en ruimte waarin ik DUS wel kon doorademen en mijn emotie vanuit oprechtheid WEL heb besproken. Dit heb ik gedaan zonder oordeel naar de persoon. Ik realiseer me dat dit patroon als in mezelf aanvaard en toegestaan mij verantwoordelijk maakt om dit zelf te wandelen. Aan het groepsproces heb ik mijn commitment gewandeld.

Ik realiseer me beiden waardoor ik dit punt als reflectie op een eerdere zelfcorrectie nu wel wandel. Omdat ik dit bespreek in de groep toonik mijn kwetsbaarheid en raakbaarheid. En omdat ik mijn punt als in mezelf aanvaard en toegestaan als oorzaak ergens ontstaan, die nu de aanleiding was voor mijn reactie, in relatie met deze persoon zictbaar werd en en zonder oordeel communiceer aan de desbetreffende persoon, leveren we samen onze bijdrage aan het groepsproces. 

Ik stel mezelf ten doel dat ik mijn afwijzing oprecht erken. Daardoor erken ik in feite dat ik zelfbeheerst en spontaan wil zijn in een groepsgesprek.

Omdat ik aan zelfonderzoek doe kan ik bewust zien wat er in mezelf gebeurt. Ik loop niet als een kuddedier achter de mening aan van anderen en gebruik dit wel als reflectie van mijn eigen denken. Ik keur de bijdrage van anderen niet af of goed. Ik realiseer me dat ieder mens in staat kan zijn om zichzelf te onderzoeken en oprecht te beschrijven welke gedachten, gevoelens en emotie onstaat als in reactie op anderen. Ik aanvaard dat ik mezelf dit heb toegestaan. 

Hierdoor vervalt iedere claim alsof ik anderen hiervoor verantwoordelijk kan maken. Als ik mezelf onnozel noem noem ik mezelf onnozel en vergeet dat ik Zelfoprechtheid zelf buiten de deur hou. Oprecht beschrijven opent de deur en zet hem op een kiertje...... Mezelf beschouwen en onderzoeken brengt succes......