vrijdag, februari 28, 2014

Dag 11 Are you Living your Dream



De laatste tijd droom ik vaak. Mijn laatste droom ging over een herdershond. Ooit heb ik van Paulo Coelho een boek gelezen waarin een herdershond prominent de rol speelt van de Duivel. In zijn eentje maakt de wandelaar de tocht naar Santiago. Ergens op het eind van het verhaal komen de herder en de wandelaar met elkaar in gevecht. Het gevecht tussen ego en zelf wellicht?
De volgende dag tijdens een wandeling met mijn vriendin (hond Bowie uitlaten) komen wij onderweg een man tegen, en jawel, in het bijzijn van een herdershond. In de verte al zag ik het beest en de man al lopen. Een vreemd voorgevoel overviel me. Wellicht ondersteund door mijn droom. Buiten mij in mij werd Angst geactiveerd. Ik geef aan dat het beter is om voor een andere route te kiezen. Dit om de herdershond, die zag ik in de verte op zijn achterpoten staan, te ontwijken. Mijn vriendin vond dit onnodig. Met lichte tegenzin vervolgden ik/wij ons pad. Op dit moment weet zij nog niet van mijn droomervaring. Ik heb de laatste tijd vaker inzichten die later blijken te kloppen. Dat weet zij wel.
Bij het naderen van de man en hond vroeg zij de man of het oké was om elkaar met onze beiden honden te passeren. Ja zei de man een tikkeltje laconiek, het is oké mijn hond doet geen hond kwaad. Ja, Duh, zo dacht ik. Een tel later waren de honden, grommend en bijtend, met elkaar in een gevecht verwikkeld. Ja zei de duffe kerel na afloop, jullie moeten ook beter uitkijken met je hondje. Sukkel zo dacht ik licht geirriteerd door zijn laconieke houding.

Mijn voorgevoel werd waarheid. Of was het mijn Angst? Vragen komen bovendrijven. Waarom neemt mijn vriendin mijn raad niet aan? Is deze droom toevallig geweest? Wat leert mij deze situatie? 

Tijdens een cursusavond afgelopen week werd de tocht naar Santiago, zoals in mijn droom en in het boek wordt benoemt ook besproken. Een van de deelnemers vertelt dat hij vaak ideeën en beelden in zijn bewustzijn doorkrijgt. Deze inzichten kreeg hij ook al tijdens zijn wandeling, jawel daar is die weer, naar Santiago. Opvallende samenlopen deze week.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in het verleden te weinig op mijn gevoel en ingevingen heb vertrouwd. Vaak heb ik uit Angst voor verlating gehandeld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ikzelf vaak laconiek ben geweest in mijn houding en gedrag.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de keuzes die anderen maken persoonlijk naar mezelf heb vertaald.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de verantwoordelijkheid die anderen hebben en het vetrouwen, dat onjuist blijkt, dat ik anderen schenk, niet meer persoonlijk maak en naar mezelf vertaal.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn standpunten niet duidelijker kan overbrengen aan anderen.

donderdag, februari 27, 2014

Dag 10 Reacties ontrafelen



Vandaag heb ik ervaren dat leren en groeien tijd vraagt. Wat ik geleerd heb ontleren is een doelmatig proces dat aandacht, inzet, toewijding en daadkracht vraagt. Het was goed om dit schrijfproces aan te gaan. Naast het ontrafelen van mijn gedachten weet ik inmiddels dat deze gedachten uit het verleden in het heden worden geactiveerd. In contact met mensen bijvoorbeeld. Terugkerende patronen in mijn denkgeest die door iemand gespiegeld worden. Ik kijk als het ware door de ander te zien en ervaren in mijn eigen denken. Door een reactie op een actie van mezelf. Afgelopen week waren wij, mijn buddy en ik via skype in gesprek.

Twee keer achter elkaar zei ik spontaan 'gezondheid' omdat zij moest niesen. Hierop kreeg ik van haar geen reactie terug. Op mijn initiatief (opmerking) verwacht ik van haar een reactie terug. Dit als bevestiging dat ik gezien en gehoord wordt. Door anderen bevestigd worden en toestemming voor het feit dat ik er mag zijn. Wat gebeurt er dan? Ik zeg nog een keer gezondheid en zit nog steeds te wachten op een reactie. Een reactie buiten mij op mijn wens dat ik bevestigd wil worden in mijn zijn.

Vervolgens krijg ik van haar wel (in een ander moment) een compliment en aandacht. Tot mijn verbazing lach ik dit automatisch weg omdat ik me geen houding weet te geven (onbekend terrein). Vervolgens komt de gedachte 'zal zij dit echt zo menen'? Is zij betrouwbaar? In een vorig blog heb ik al beschreven hoe op de lagere school mijn spontaan  kind zijn om zeep werd geholpen. Allemaal verbanden die ik nu en HIER koppel aan mij niet gehoord en gezien voelen. Later, bij conflictsituaties ging ik relaties onbewust om zeep helpen. Om afwijzing te ervaren. Of bij een conflict vluchten. De kern van mijn alcoholverslaving relateer ik hieraan omdat alcoholverslaving een vorm van vluchten is.

Het gevolg van mijn actie is dat ik daarop weer passief en afwachtend wordt om weer contact op te nemen. Dit uit angst voor afwijzing of een afwijkend antwoord. In mijn onbewuste denken verwacht ik afwijzing.  Om wel aandacht te krijgen ontwikkelde ik vroeger veel eigen initiatief. Door veel bezigheden en veel en vaak wisselen hiertussen. Of ongevraagd initiatief waarvoor ik complimenten verwachtte van anderen. Of overdreven mijn best doen voor erkenning en waardering. Deze manieren van aandacht vragen riep vervolgens weerstand op bij anderen en bij mezelf. Anderen gingen mij negeren en ik ging me terug trekken. Bij mij roept dit vervolgens angst op om de draad weer op te pakken door contact te zoeken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik bij voorbaat anderen om hun reactie veroordeel. Ik wil anderen het voordeel van mijn angst voor afwijzing geven en durven vertrouwen op hun woorden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in het contact met anderen aan situaties een gevoel van angst op mijn gedachte voor afwijzing heb toegekend en anderen hiermee tekort heb gedaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat bij geen reactie van een ander op mijn reactie ik automatisch aanneem en verwacht dat zij mij gehoord heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik van anderen verwacht dat zij aan mijn gedachten automatisch verantwoording afleggen op de manier die ik verwacht. Ik verwacht van hen toewijding aan mijn verwachting.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik er vanuit ga dat mijn behoeften en verwachtingen bij die ander duidelijk zijn. Ik wil mijn wensen beter bespreken en overleg hebben hierover. Dit met respect voor elkaars grenzen (monogaam zijn), behoeften (met anderen leuke dingen doen zonder mijn goedkeuring). Wat Ik graag wil is dat anderen in mij nabijheid zich veilig voelen om hun wensen, behoeften en belevenissen te delen. 

woensdag, februari 26, 2014

Dag 9 Compassie



Hoe zullen de wegloop acties voor mijn vader hebben gevoeld? Kreeg hij wel erkenning en waardering van zijn zijn gezinsleden en opvoeders? Werd zijn inzet begrepen? Hoe zal hij zich hebben gevoeld tijdens verschillende en intense gebeurtenissen in zijn leven? Graag had ik dit eens met hem besproken. Helaas is dit er nooit van gekomen. Hij heeft door zijn ziekte zeker geleden en pijn gehad. 

Wat ik wel weet is dat zijn vader op jonge leeftijd is overleden. Plotseling, abrupt door een ongeval. Mijn vader werd verantwoordelijk voor het familiebedrijf. Hard werken zodat er brood op de plank kwam. Dat zijn broers en zussen konden studeren. Dat hij als jongeman binnen het transportbedrijf met zijn handen vrachtauto’s met bakstenen moest beladen. Als hij na zijn stapavond te laat thuis kwam kreeg hij van zijn moeder op zijn donder. Zijn hobby’s muziek maken en duivenmelker. Hoe zat het daar mee? Mijn vader en ik hebben nooit inhoudelijk een gesprek tussen vader en zoon gehad. Hij wel met zijn vader? 

Later kwam ik hem vaker tegen in zijn rolstoel nadat hij meerdere herseninfarcten had gehad. Mijn vader is zelf ook op jonge leeftijd overleden. Ik weet nu ook in het HIER van vandaag dat ik hem in mijn benadering vol onbegrip heb benaderd. Hij deed zeker zijn best en heeft altijd hard gewerkt. De makkelijkste manier voor mij zou zijn om dit onbesproken te laten. Maar ik heb respect voor de inzet van mijn vader. Zelf heb ik ook de nodige misstappen gemaakt.

Ik weet ook dat hij anderen altijd wilde helpen. Hij leende geld aan mensen. Mensen kregen een bed om in te slapen. Hij reed met zijn truck vrachten weg. Vaak gratis voor bekenden. Hij vertrouwde mensen misschien wel te goed. Maar mijn ouders waren samen de verantwoordelijkheid aan gegaan voor het reilen en zeilen van hun bedrijf. Wat het mij aan inzichten heeft gebracht is dat hij een zwaar leven heeft gehad. Abrupt van vandaag op morgen werd zijn leven omgegooid. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in mijn denken kritisch was, dit heb gedaan zonder echt een gesprek over gebeurtenissen te hebben gehad. Ik vergeef mijn vader in ieder geval zijn handelingen die op mij een diepe indruk achter hebben gemaakt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik zijn gedrag heb veroordeeld en dat ik een veeleisende en kritische houding tegen hem heb aangenomen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de goede aspecten van mijn vader te weinig heb belicht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in mijn denken ervan uit ging dat leuke gebeurtenissen samen met het gezin bij voorbaat door mijn vader verpest gingen worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik ondermeer heb gefocust op het gemis aan begeleiding, overleg, empathie, affectie, bescherming en zorg. Hierdoor zijn het harde werken en inzet van mijn vader onderbelicht.

Ik vergeeft mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in mijn houding egoïstisch ben geweest en zelf gezellige activiteiten heb ondernoemen op momenten dat hij hard aan het werk was.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat wij nooit zijn visie op gebeurtenissen hebben besproken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik verzaakt heb om een keer, pap ik hou van jou te zeggen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik meer aandacht had mogen hebben voor alles wat wel goed was aan de inzet en gedrag van mijn vader.

dinsdag, februari 25, 2014

Dag 8 Multigelaagd Onbewust Gedirigeerd (deel 2)



De weerstand die ik ervaar is van dien aard dat wat ik wil schrijven en publiceren in mijn blog van gisteren en vandaag persoonlijke ervaringen zijn die invloed hadden op de vorming van mijn gedachten tijdens mijn leven. Ervaringen waar ik niet altijd om heb gevraagd omdat ik nu eenmaal afhankelijk was van de zorg van mijn opvoeders. Mensen spreken mij, nu ik aan het schrijven ben en mijn blogs publiceer, aan op het feit dat ik in hun ogen ook vertrouwelijke informatie deel. Daarnaast krijg ik ook complimenten dat wat ik schrijf in hun ogen goed beschreven is. Ik schrijf geen leugens en door mijn transparantie de zin van schrijven te benadrukken en de vrijheid die Ik hiermee in mezelf genereer. 

Door deze stukjes te schrijven maak ik de keus dat oprechtheid en spontaan delen mijn geboorterecht zijn. Op weg weg naar oneness en gelijkheid waar angsten verbannen zijn naar de wereld van de fabeltjes. Als die wereld al bestaat. Laten we dit voor het gemak aanemen. Of is dit ook een verzonnen karakter. Een gedachte verpakt in een aanname?

De echte weerstand schuilt in de weerstand. Tegen mijn veroordeling van mijn transparantie. Het delen van afspraken waaraan ik me niet conformeer. Ik kwets niemand. Ik vertel mijn beleving bij de verschillende feiten in mijn leven. Die mij belemmert hebben om vrij te bewegen van A naar B. Die me angstig maakten waardoor ik me ging aanpassen aan de agressie van anderen. Hun lompigheid. Nul respect voor mijn integriteit. Mijn welbevinden en recht op zorg. Zo dacht ik. Ik vergeleek me met mijn vriendjes die wel samen tv keken s'avonds. Met hun ouders en de rest van het gezin.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik alle karakters in mijn mindsysteem daar verwelkomt heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik angsten en beleving te lang heb aangepast aan de wensen en denkwijzen van anderen en dat ik zelf gekozen heb voor deze aanpassingen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf belemmerd heb om vrij te bewegen van A naar B en de ruimte die ik mezelf hierin heb ontzegt.

Ik vergeef mezelf dat toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn intrinsieke stemmetjes tussen verschillende gedachten mij in hun dwang hebben gehouden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf de mogelijkheid heb ontzegd om mijn keuzes zelf te maken - en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf keuzes te ontzeggen uit onwetendheid vanuit de veronderstelling wat ik noem/ken als loyaliteit en extreme aanpassing.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik me te lang heb afgestemd op meningen van anderen die op hun beurt mindsetsysteem volgen, vaak onbewust zijn van hun oorspronkelijk vrijheid, van voor het ontstaan van hun mindsetsysteem, iets wat ik niet veroordeel, en wel kan aanraden om te gaan schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat keuze werkelijk bestaat in plaats mezelf te realiseren dat ik met open ogen een voorgeprogrammeerd bestaan ben binnengelopen.

maandag, februari 24, 2014

Dag 7 Multigelaagd Onbewust Gedirigeerd (deel 1)



Je weet wel, letterlijk het afspelen en ervaren van ieders eigen bioscoop in zichzelf, wanneer we onze gedachten zien en wanneer onze reacties of emoties of gevoelens voortdurend draaien, bewegen, spelen op zichzelf in onszelf.




Mijn vader liep bij conflicten weg van huis. In mijn beleving duurde zijn afwezig zijn een eeuwigheid. De eerste keer, ik weet het nog goed, en dit zal waarschijnlijk nog lang in mijn herinnering blijven. Mijn ouders hadden een café bedrijf en gingen een avondje stappen. Iemand uit hun kennissenkring zou het café die avond runnen. Voordat mijn ouders thuis weggingen vertelde ik mijn moeder dat ik zou helpen als het druk zou worden en dat Gerrit me kon roepen. Zij gaf aan dat het wel mee zou vallen en niet nodig was. Of mijn vader de boodschap van mijn moeder ook heeft gehoord, weet ik niet. Later die avond ben ik naar bed gegaan en met mijn kleren aan op bed gaan liggen. Voor het geval mijn hulp gewenst was zou ik snel paraat en ter plekke zijn.

Plotseling s’nachts werd ik door mijn vader wakker gemaakt. Ik sliep al en hij vroeg me waarom ik met mijn kleren nog aan op bed lag. Omdat ik…..mijn moeder onderbrak hem met de boodschap laat die jongen slapen. Mijn vader ontstak hierna in woede en het drama dat hierop volgde dat hij zich op mijn moeder afreageerde met fysiek geweld. Ik gaf mij hiervan de schuld. Jarenlang heb ik met deze gedachten rond gelopen. Mezelf verwijten makend. Ik was het schuld dat mijn moeder met blauwe ogen rondliep, van de harde klappen die zij kreeg. Door mijn schuld omdat ik met kleren aan op bed lag. Tenslotte was ik veroorzaker van hun strijd. Had je maar moeten gehoorzamen Jan. Gehoorzamen aan haar opdracht dat het onnodig zou zijn om in het café te helpen. Allemaal gedachten die door me heen gingen. 

Mijn vader was en bleef weg. Hij was weggelopen na een avondje stappen. Mijn moeder had hem de opdracht gegeven mij te laten slapen. Althans zo beredeneer ik mijn beleving nu. Mijn vader zinde het niet dat ik met mijn kleren aan op bed lag. Voor mij zat hier een andere lading, beweegredenen en gedachten onder. Dat ik met mijn kleren aan op bed lag, ongevraagd hulp aanbieden en dienstbaar aan een ander zijn. De wil om hulp te bieden. Dit alles ongevraagd. Ongevraagd, zonder vraag, ongehoord voelen. Door nurture ingevoerd binnen mijn mindbewustzijnssysteem. Als reactie op mijn gedrag kreeg ik deze interpretaties ingeprent. Als beelden zo groot ingevoerd binnen mijn systeem.

Mijn vader was dus onder invloed van drank weggelopen. Ineens flits er een gedachte door mijn hoofd dat ik bij een ex op dezelfde manier ben gevlucht net als afgelopen week bij mijn vriendin het geval was omdat haar gedrag mij niet zinde. Iets dat in mijn beleving vast staat en gaat gebeuren. 

Waar het HIER bij zelfrealisatie (ontrafelen van de multigelaagdheid) in wezen om draait is ons te realiseren wie we zijn in onze gedachten en reacties in een moment (HIER). In wezen (essentie, van nature) zijn we dit echter niet. Worden we ons hiervan bewust dan kunnen we dit vergeven. Een vorige relatie betrapte ik namelijk zoenend met een andere vrouw waarop ik ben gevlucht. Mijn thema HIER, nu, momenteel is angst en verwijten maken waarvoor ik geen bewijs heb. Ik werd onbewust gedirigeerd door mijn gedachten en ben weggelopen wat ik niet wou. Abrupt was ik verdwenen. Volgens afspraak zou ik dit nalaten. Omdat ik mijn patroon angst zie kan ik dit vergeven. Mijn gedrag is onacceptabel.

Hiervoor heb ik mijn verontschuldigingen gemaakt. Wat ik wens is open dialoog en een monogame relatie. Ik wil dat mijn wens gehoord wordt omdat ik bespreekbaar maak wie ik ben. Daarnaast wil ik de ander accepteren en horen wie zij/hij aangeeft te willen zijn. Dit dien ik te accepteren en niet te willen regisseren omdat ik mijn behoeften nog onvervuld voel In mezelf. Echter deze behoefte is een conditionering die niet is vervuld. In wezen is dit een ontbreken dat er als ontbreken is ingevoegd. Wat echter dient te ontbreken is deze conditionering. Deze dient verwijdert te worden (ejecteren).

Tijdens het proces van Zelf-realisatie gaan we ejecteren – als je het zo wil noemen – maar de ejectie is een zelf-realisatie, dus het is niet echt dat we ons moeten ejecteren, het gaat erom ons te realiseren wie we zijn in dit alles. Want, wat zijn we altijd geweest? Een mindbewustzijnsysteem. En we ervaarden ons in en als gedachten, gevoelens, emoties, herinneringen, plaatjes/afbeeldingen, ideeën, percepties, constructies, geloofsystemen en ga zo maar door. 

In en als het mindbewustzijnsysteem bestaat wie we zijn. Omdat we altijd enkel maar dit mindbewustzijnsysteem geweest zijn, in en als dit mindbewustzijnsysteem – is de ervaring van onszelf enkel als dat van een mindbewustzijnsysteem geweest. Je weet wel, letterlijk het afspelen en ervaren van ieders eigen bioscoop in zichzelf, wanneer we onze gedachten zien en wanneer onze reacties of emoties of gevoelens voortdurend draaien, bewegen, spelen op zichzelf in onszelf.

In wezen (essentie) ga je met schrijven jezelf afpellen als een ui. In woorden wordt je eigen innerlijk onzichtbaar zichtbaar (existentie) gemaakt en alle verbanden en associaties die je daaraan koppelt. Alle zintuiglijke indrukken krijgen vorm (zichtbaar) zoals dit in je mindbewustzijnssysteem opgeslagen ligt.

Door de fysieke daad van schrijven zijn we in staat om onze gedachten, gevoelens en gedrag (ervaringen) te observeren in het HIER. Wij doen dat van gedachte tot gedachte. Wanneer er geen ervaring (gebeurtenis) is, dan is dit een onbewuste manifestatie die jou nog steeds beïnvloedt en je hier beheerst.

Door dagelijks te schrijven stel je jezelf in staat om deze gedachten door de fysieke daad van het schrijven in kaart te brengen. Je gaat als het ware je eigen mindset zien en in een later stadium, of direct, vergeven. Deze werkwijze stelt jezelf in staat om rust aan te brengen in je mind wat zich op de langere termijn vertaald naar uit komen bij je ware en oorspronkelijke Ik. 

Vanuit dit Ik kun jezelf, voorbij het mindsetsysteem dat geconditioneerd was/is, gaan Leven vanuit je eigen Ik. Dit is de achterliggende reden van dagelijkse schrijven. Het dagelijks fysiek maken van wat er in je mind (psyche) gebeurt. Een cadeautje in aarden in het HIER van, aan, voor jezelf.


zondag, februari 23, 2014

Dag 6 Abrupte keuzes


In mijn leven heb ik ingrijpende en Abrupte keuzes gemaakt. Veranderingen die negatieve consequenties hebben gehad voor mijn welzijn. Omdat ik de gevolgen ervan van tevoren niet altijd kon overzien, ben ik op onderzoek uit gegaan met bijzondere aandacht voor terugkerende patronen.
Keuzes die ook gevolgen hebben gehad voor anderen binnen mijn omgeving en netwerk. Zowel zakelijk, privé, sociaal en maatschappelijk. Binnen mezelf ben ik gaan zoeken naar oorzaken. Momenteel richt ik me specifiek op mijn intieme relaties, en met name focus ik op mijn huidige relatie waarin ik alle opties open hou en bekijk. In al mijn intieme relaties komen vergelijkbare patronen voor. Omdat ik graag een gelukkige, vredige en duurzame relatie wil opbouwen en dit iedereen van harte gun, schrijf ik dit blog.

Overal komen, zo ook binnen een relatie, wel eens strubbelingen voor. Omdat ik op onderzoek ben uitgegaan deel ik mijn belevingen. Tijdens autobiografie therapie heb ik per tijdseenheid van 7 jaar alle feiten en mijn beleving beschreven. Er zijn meer therapie vormen die zich specifiek oriënteren op het beschrijven van persoonlijk gewaarzijn in bepaalde situaties waarin herinneringen worden gevormd. Gedachten, gevoelens en emoties die ons gedrag positief en of negatief kunnen beïnvloeden.

Op de momenten dat ik bepaalde keuzes heb gemaakt was ik me niet bewust van de onderliggende oorzaak. Doordat ik deze beslissingen heb genomen werd ik me hier wel van bewust. De keerzijde van de medaille. Vandaag las ik een blog waarin dit thema ook word behandeld. Ik heb momenteel een relatie en die wil ik graag in stand houden. We ervaren geregeld stress momenten en die wil ik graag elimineren. Mijn stress ontstaat uit angst. Mijn angst om te vertrouwen. Ik wil hierin zelf verantwoordelijkheid nemen en we hebben een time-out ingelast.

De belangrijkste reden hiervoor is dat ik rust wil hebben om mijn indrukken te laten bezinken en weloverwogen een vervolg keuze wil maken. Ik onderzoek mijn gedachten op waarheid en bewijzen. Die heb ik niet ten aanzien van bepaalde veronderstellingen. Wie ben ik om iemand anders te beschuldigen en welke positie neem ik hierin aan. Ik de wijsneus en betweter die al drie dagen thuis zit. Alweer gezellige activiteiten ontzegt. Die kwetsende oordelen uitspreekt. Wat ik graag wil is open communiceren, transparantie en leuke momenten samen ervaren. Pffff.

Voor nu heb ik een nederige houding ten aanzien van mijn keuze aangenomen en laat alles eens bezinken. Ik kijk naar wat er gebeurt. Ik reageer veel te snel. Ik wil meer geduld krijgen en tot 20 tellen voordat ik overga tot beslissen. Maar omdat Abrupt een centraal thema is in mijn leven ervaar ik daardoor ook leermomenten. Heel wijs om zelf je ervaringen te onderzoeken Jan. Bravo...

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vaak Abrupte keuzes te hebben gemaakt met destructieve gevolgen. Hun oorzaak breng ik met schrijven in kaart. Over het ontstaan later mee.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vaak onbezonnen en impulsief overga tot handelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf sociale contacten en fysieke ontmoetingen ontzeg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn onafhankelijkheid, werk en andere zaken heb verspeeld.


zaterdag, februari 22, 2014

Dag 5 Gehoorzamen


I
"Ik realiseer ik me steeds sneller de mate van instemming met mijn gedachten, ideeën, gezichtspunten en vooroordelen". 

Omdat ik bewust bezig ben mijn proces pas ik door deze realisatie met schrijven vergeving toe. De reden dat ik begin met de toepassing van vergeving is om mezelf te helpen, omdat mijn zelf zich heeft gerealiseerd wat het in het verleden heeft toegestaan te denken, te doen en te spreken en hoe deze gedachten, activiteiten en woorden uit voorgaande ervaringen consequenties hebben gecreëerd, waarin ik me op dit moment bevindt.Deze gedachten, activiteiten en gesprekken waren niet wie ik werkelijk was en ben, maar waren de mind, die ik vertrouwde en waarvan ik dacht, dat ik dat werkelijk was.Dit inzicht brengt me verder op mijn pad naar Leven.

Ik realiseer me ook dat ik me vaak heb aangepast. In eerste instantie uit gehoorzaamheid, aan autoriteit buiten mezelf en natuurlijk aan de voorbeelden die ik kreeg. Deze aanpassing vertaalde zich later in angst. Op jonge leeftijd was ik van nature een verlegen ventje. Door allerlei ontwikkelingen kwam ik op jonge leeftijd in contact met alcohol. Wat ik me nu oplatere leeftijd realiseer is dat ik hunkerde naar een conflictvrije, 'hele' wereld. Dat doel op zich is niet verkeerd, maar ik zou het willen bereiken door conflicten en problemen niet meer te vermijden door ze te verdoven maar bespreekbaar maken.

Mijn drankprobleem erkennen aan mezelf was een langdurig, intensief en eenzaam proces. Totdat ik ging zoeken naar wat onwaar is aan mijn denksels. Door mijn levensverhaal te schrijven en met o.a. autobiografie therapie ben ik op weg gegaan in mezelf. In eerste instantie wees ik buiten mezelf en spiegelde mijn intern affairs in contact met anderen. Ik sprak echter niet over mijn nog onbewuste creaties. Opgelucht blaas ik mijn adem uit en ben trots op mezelf. Een gevoel van lichtheid omsluit me nu eventjes. Een geluksmomentje valt me toe, zo af en toe.

Deze staat van zijn ervaren heeft lang geduurd. Lang was ik niet bereid om mijn conflictsituaties aan te gaan. Bang voor kritiek en afwijzing door anderen. Wat ik probeer te vermijden is dat ik door anderen negatief beoordeeld wordt. Omdat ik een onwaar beeld liet zien aan anderen was mijn kwetsbaarheid tonen het gevolg voor een andere vorm van zijn namelijk schaamte. Hierover later meer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn conflicten verantwoordelijk heb gemaakt aan externe factoren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf miskend en ondergeschikt heb gemaakt aan de mening van anderen, zo dacht ik. Mijn denken was hiervoor zelf verantwoordelijk. Mijn angst voor vernedring, kritiek en afwijzing.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn trots zijn op mezelf verloochend heb en weggewuifd. Laconiek deed ik net alsof ik dit niet waard ben. Ik realiseer me nu ook dat ik alle liefde van de wereled meer dan waard ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf heb aangeleerd dat conflicten vermijden bijdraagt aan mijn welzijn. Mijn belangen bespreken en grenzen communiceren naar anderen toe is mijn recht op zelfbeschikking. Dit recht erken ik in mezelf en ook in anderen.

vrijdag, februari 21, 2014

Dag 4 In de weerstand schijnt de zon.


Afgelopen week realiseerde ik me dat wat ik ervaar als stressmoment in intentisiteit weer dient af te nemen. In feite ervaar ik dit moment vanuit mijn ware Ik gewaarzijn als onwaar. Het moment dat hieraan voorafgaat is juist en was mijn spontaan, onbevangen en vriendelijke kind zijn. In deze staat van zijn voel ik me veilig en vol van zelfvertrouwen.Wordt dit ondermijnt dan vertaald zich dit binnen mijn systeem naar een staat van zijn als vorm bevriezen, vluchten of vechten.

Tot op heden hanteer ik de strategie om verbaal het gesprek (gevecht) aan te gaan en verwacht hierop een reactie. Dit gevecht ontstaat vanuit mijn gevoel van wantrouwen (bevriezen). Ik wil binnen mijn relatie dat wij in relatie tot elkaar open communiceren en overleg hebben over elkaars activiteiten. Gebeurt dit niet en mijn vriendin plant een activiteit buiten mijn weten om, dan ervaar ik dit als wantrouwen. Maar waarom wil ik overleggen? Waarom wil ik open communiceren? Mijn verzoek op haar beurt  vertaald zij naar verantwoording afleggen over hetgeen zij gaat ondernemen.

Op de lagere school kreeg ik van de juf het commando:"niet nu; Nu niet spelen, In de rij staan". Onder haar goedkeuring mocht ik dus eigenlijk wel spelen. Zij keurde mijn ware ik kind zijn onbevangen, spontaan, vriendelijk, vol zelfvertrouwen in wezen (mijn beleving) af. In mijn beleving ontbrak het aan begeleiding in de vorm van overleg. Haar autoriteit over mij deed mij bevriezen. Ik stond daar in de vrieskou. Bevroren naast de grote schooldeur op haar permissie te wachten om weer kind te zijn. Dus weer mogen bewegen want van mijn ouders kreeg ik de instructie om te gehoorzamen aan de grote mensen. Gehoorzamen aan een autoriteit buiten mij. Deed ik dit niet dan volgde er dus blijkbaar sancties. Later weer terug in de klas als toegift hierop lachende kinderen die mij vernederen. 

Voel ik me nu vernederd en gekleineerd dan begin ik te lachen als strategie om de stressprikkels buiten te houden. Dit gedrag is functioneel voor mijn overleving. Wat ik wil is graag Leven vanuit mijn natuurlijke vorm van gewaarzijn (spontaan, vriendelijk en onbevangen). Vol zelfvertrouwen weer vertrouwen. Ik weet nu ook als zich een gebeurtenis aandient die abrupt begint "Nu niet" waaruit wantrouwen is ontstaan, hier een boodschap (cadeautje in schuilt). Door een ander gedrag "vluchten en niet blijven staan naast de grote schooldeur" neemt de spanning in mijn systeem af. Ik stap uit de spanning waardoor mijn activeringscyclus afneemt en de verwerking van mijn trauma kan beginnen. Deze basis kan dienen om onvoorwaardelijk vrij te Leven. Wat ik echt wil: dat de zon door deze weerstand heen gaat schijnen. Ook wil ik spanning voorkomen, niet meer vluchten, overleggen met mijn partner en open en geweldloos communiceren. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vanuit mijn onware herinneringen situaties beoordeel die eigenlijk fijn en gezellig zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn ware-Ik in de vorm van spontaan, onbevangen en vriendelijk zijn jarenlang heb verwaarloosd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik me heb gedragen als slachtoffer van mijn omstandigheden die ik zelf vorm geef.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik te lang in spanning heb geleefd en mijn waarheid met me heb meegedragen als een zware last.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik lang heb gedacht dat de wereld alleen maar draait om mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik anderen uitlach als strategie om te overleven. Ik wil graag Leven.

Ik vergeef mezelf toegstaan en aanvaard te hebben dat ik wantrouw en weer vanuit zelfvertrouwen en heelheid wil bewegen. Hiervoor kies ik Nu bewust.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben om te gehoorzamen aan een autoriteit buiten mij, was de instructie van huis uit, en deze instructie uit draag naar anderen in de verwachting dat zij aan mij gehoorzamen.

dinsdag, februari 18, 2014

Dag 2 Angst voor de Angst

Angst mijn spinsel-thema dat mij al een tijdlang bezig houdt.In haar greep heeft en mij volledig verlamt. Vroeger overwon ik mijn angst met alcohol. In 2012 ben ik hiermee defenitief gestopt. Angst heeft mij compleet buiten spel gezet.

Het is de angst niet maar het in mezelf als mezelf dat mij buitenspel zet. In de keuzes die ik maak ondermijn ik mijn welzijn. Door dat ik me afzonder en onbereikbaar ben voor anderen. Ik ben me hiervan bewust. Inmiddels doe ik dit een jaar of tien. Tijdens mijn onderzoek en herstelproces ben ik erachter gekomen dat ik mijn staat van zijn heb ontwikkelt vanaf mijn kind zijn. Ik kreeg van thuis uit de boodschap mee dat ik naar de grote mensen moest luisteren. Dit deed ik dus. Plichtsgetrouw en loyaal aan hun gezag. Ik was verlegen van aard en na een incident op de lagere school heb ik allerlei gedachten jarenlang voorzien van energie die deze gedachten alleen maar versterkten. Mijn angst voor de angst heeft een patroon aangenomen. De pijn en mezelf ellendig voelen verdwenen niet. De indrukken die ik opdeed hebben effect gehad op de perceptie van mezelf. Die ervaring van mezelf uit observatie versterkt, omdat ik in eerste instantie verlegen was, gebaseerd op hoe ik geprogrammeerd ben werd onzekerheid en in een later stadium angst. Door tegenslagen werd dit schaamte en een schuldgevoel waardoor ik angst kreeg voor mijn angst. Om te ontspannen ging ik overmatig veel alcohol gebruiken. Een remedie om de teksten op de grammofoonplaten in mijn hoofd te ontwijken. Te ontvluchten als een bang mannetje.


Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mij door mijn angst heb laten verlammen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik door deze gedachtenstroom
mijzelf buitenspel heb gezet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf de leuke dingen in mijn leven heb ontzegd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn angst om te zijn heb veroordeeld. Ik heb deze angst Nu erkend. Door deze erkenning ben ik in staat om mijn nest te vergeven.

Ikvergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf de mogelijkheid heb ontzegd om mijn keuzes zelf te maken. Ik deed dit uit onwetendheid vanuit de veronderstelling wat ik noem loyaliteit en extreme aanpassing.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn gedachten onnodig lang heb voorzien van energie en de tijd die dit heeft gekost.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn negativiteit in mezelf heb versterkt met het overmatig gebruik van alcohol.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de teksten op de grammofoonplaten in mijn hoofd heb opgevolgd.